زمینه و هدف: آهن نقش اساسی در دوره رشد کودکان دارد. با توجه به اهمیت متابولیسم آهن و نقش هپسیدین در این فرآیند، هدف تحقیق حاضر بررسی اثر یک دوره تمرینات تمرینات اینتروال شنا بر ذخایر آهن و هپسیدن پلاسما در پسران نوجوان بود. روش کار: در تحقیق نیمه تجربی حاضر 30 شناگر پسر نوجوان به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه (15 نفری) تمرینات اینتروال شنا (70/0± 70/13) و گروه کنترل (88/0± 75/13) تقسیم شدند. تمرینات به مدت هشت هفته تمرینات اینتروال شنا، سه جلسه در هفته و هر هفته تمرین به مدت 60-50 دقیقه تمرین اینتروال 80-60 درصد ضربان قلب دخیره و نسبت استراحت به تمرین 1: 1 انجام شد. نمونه گیری خون در پیش آزمون و پس آزمون به صورت ناشتا انجام شد. از آزمون های تی وابسته و تی مستقل برای تجزیه و تحلیل آماری استفاده شد و سطح معنی داری 05/0 ≥ P در نظر گرفته شد. یافته ها: پس از هشت هفته تمرین کاهش معنی داری در سطوح هموگلوبین (001/0 = P)، آهن پلاسما (008/0 = P) و فریتین (02/0 = P) و افزایش معنی داری در سطح هپسیدین (040/0 = P) نسبت به گروه کنترل مشاهده شد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به یافته های تحقیق حاضر هشت هفته تمرینات اینتروال شنا موجب کاهش ذخایر آهن (در حد فیزیولوژیک) و افزایش هپسیدن پلاسما در پسران نوجوان شد.

به منظور تاثیر و ارتباط اینتروال بر تعداد ضربان قلب، زمان فعالیت و استراحت دانشجویان کلاس تربیت بدنی که در حال گذراندن واحد یک تربیت بدنی عمومی بوده اند، به مدت 6 هفته به اجرای یک برنامه تمرینی تناوبی که بر درگیری دستگاه بی هوازی تأکید داشت و از تمرینات تناوبی بی هوازی فاکس اقتباس شده بود، پرداختند. آزمودنیها قبل و بعد از تمرینات 6 دقیقه بر روی چرخ کارسنج رکاب زدند. با اندازه گیری ضربان قلب و با استفاده از نوموگرام استراند میزان VO2max هر آزمودنی تعیین شد. نتایج کاهش معنی دار تعداد ضربان قلب زمان فعالیت و استراحت و افزایش VO2max آزمودنیها را نشان داد.

مقدمه و اهداف: امنتین-1 و واسپین آدیپوکاین هایی هستند که با بسیاری از عوامل خطرزای متابولیکی مرتبط هستند. هدف از تحقیق حاضر بررسی و مقایسه اثرات تمرینات استقامتی تداومی، مقاومتی دایره ای و تناوبی شدید بر سطوح پلاسمایی امنتین-1 و واسپین مردان چاق بود. مواد و روش ها: 44 مرد جوان چاق به طور داوطلبانه در تحقیق حاضر شرکت کردند و به طور تصادفی در گروه تمرینات استقامتی تداومی (11=n)، تمرینات اینتروال شدید (11=n) و تمرینات مقاومتی دایره ای (11=n) قرار داده شدند. تمرینات استقامتی تداومی با شدت 70 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی انجام شد. همچنین تمرینات تناوبی شدید در شش وهله ی 3 دقیقه ای دویدن با شدت 90 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی انجام شد، در حالی که تمرینات مقاومتی دایره ای در 11 ایستگاه مقاومتی با شدت 20 درصد از یک تکرار بیشینه به مدت 12 هفته و سه جلسه در هفته انجام شد. نمونه گیری خون قبل و بعد از دوره تمرینات انجام شد و سطوح امنتین-1 و واسپین در پلاسما اندازه گیری شد. جهت مقایسه بین گروه ها از آنالیز واریانس دوطرفه با اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. یافته ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که تفاوت معناداری بین گروه تمرینات تداومی استقامتی، تمرینات مقاومتی دایره ای و تمرینات اینتروال شدید در امنتین و واسپین وجود ندارد (05/0˃ P). با این وجود، امنیتن-1 به طور معناداری در گروه تمرینات مقاومتی دایره ای (002/0=P) و اینتروال شدید (011/0=P) نسبت به کنترل افزایش یافت. همچنین واسپین به طور معناداری در گروه تمرینات مقاومتی دایره ای نسبت به گروه کنترل کاهش یافت (029/0=P). نتیجه گیری: در نهایت می توان گفت هیچ کدام از تمرینات اینتروال شدید، استقامتی ممتد و مقاومتی دایره ای در بهبود امنیتن و واسپین ارجحیت ندارد، اگرچه آنها می توانند سطوح هورمون های مذکور را بعد از 12 هفته بهبود بخشند.

آیریزین، پل ارتباطی میان فعالیت جسمانی و عملکرد شناختی معرفی شده است. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر شش هفته شنا کردن در آب سرد بر بیان آیریزین بافت مغز و عملکرد شناختی بود. 25 سـر مـوش صـحرایی نـر ویسـتار از موسسه پاستور خریداری و به مرکز پژوهش منتقل و به طور تصادفی به سه گروه شنا در آب با دمای معمول (28 درجه)، شنا در آب سرد (15 درجه) و گروه کنترل تقسیم شدند. موش های تمرینی با پروتکل پژوهش 3 روز در هفته به مدت 6 هفته به صورت اینتروال شنا کردند. 48 ساعت پس از اخرین جلسه ی تمرین موش های صحرایی از طریق تزریق درون صفاقی زایلازین و کتامین بیهوش و قربانی شدند و بافت مغز آن ها برداشت شد. سپس برای سنجش ژن آیریزین از روش الایزا استفاده شد. برای تحلیل یافته ها از آزمون آنووای یکطرفه استفاده شد. نتایج نشان داد، شش هفته شنا کردن موجب بهبود در عملکرد شناختی نسبت به گروه کنترل شده است (001>p). همچنین سطوح آیریزین بافت مغزی در دو گروه تمرین افزایش معنادار نسبت به گروه کنترل داشت (گروه شنا در آب با دمای معمولی و شنا در آب سرد به ترتیب 005>p و 007>p). علاوه براین تغییرات آیریزین گروه شنا در آب سرد به طور معناداری بالاتر از گروه شنا در آب با دمای معمولی بود (002/0>p). به نظر می رسد آیریزین می تواند پل ارتباطی میان فعالیت ورزشی و بهبود عملکرد شناختی باشد. همچنین مواجهه با سرما می تواند اثر فعالیت ورزشی بر آیریزین را بیشتر و در نتیجه موجب بهبود بیشتر در عملکرد شناختی شود.

هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیرات یک دوره تمرینات تناوبی کوتاه مدت شدید (HIT) بر توان هوازی و بی هوازی دوندگان دختر بود. آزمودنی های این تحقیق 20 دختر (با میانگین سن 24.9±2.65 سال، قد 167.9±4.94 سانتیمتر، وزن 59.6±3.30 کیلوگرم) بودند که به صورت همگن در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی، میزان توان هوازی و توان بی هوازی همه آزمودنی ها ارزیابی شد. سپس گروه تجربی با استفاده از تست رست (که شامل 6 وهله دویدن با تمام توان در مسافت 35 متری و با وهله بازیافتی 10 ثانیه اندازه گیری می شود) به مدت دو هفته انجام دادند و در نهایت بعد از اجرای پروتکل تمرینی، از همه آزمودنی ها آزمون مجدد به عمل آمد. برای تعیین اختلاف بین پیش آزمون و پس آزمون هر یک از گروه های تحقیق از روش آماری t وابسته و برای مقایسه بین میزان تغییرات گروه های مطالعه از آزمون t مستقل استفاده شد. پس از تجزیه و تحلیل داده ها، نتایج نشان داد که در گروه تجربی، تفاوت معنی داری در پس آزمون نسبت به پیش آزمون در میزان توان هوازی و بی هوازی مشاهده شد در حالیکه هیچگونه تفاوت معنی داری در گروه کنترل مشاهده نگردید. لذا با توجه به نتایج مطالعه، در دراز مدت چنانچه بطور مستمر و پیگیر به آنها پرداخته شود، احتمالا بهبودی آنها به نحو آشکارتری ظاهر خواهد شد.

در طی دوران یایسگی، زنان بیشتر در معرض عوامل خطر بسیاری از بیماری های مزمن و سندروم متابولیک قرار دارند. با این حال مشخص شده است که انجام تمرینات ورزشی می تواند روش موثری برای جلوگیری و کاهش این وضعیت باشد. ازاین رو مطالعه حاضر با هدف بررسی و مقایسه تاثیر 12 هفته برنامه تمرینات HIIT و MICT بر پارامترهای مرتبط با سندروم متابولیک در زنان یایسه چاق صورت پذیرفت. در مطالعه ای نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون، 40 زن یایسه چاق مبتلا به سندروم متابولیک، به طور تصادفی در سه گروه کنترل، MICT (شامل 30-25 دقیقه دویدن هوازی با شدت 65-40 % ضربان قلب ذخیره (HRR) 3 روز در هفته به مدت 12 هفته) و گروه HIIT (شامل6 تا 12 بار وهله های60 ثانیه دویدن با حداکثر شدت 95-85% و متعاقب آن 60 ثانیه دویدن با شدت پایین 60-55% HRR) قرار گرفتند. قبل و پس از آخرین جلسه تمرینی، شاخص های ترکیب بدن و نمونه خون آزمودنی ها بررسی شد. نتایج بهبود معنی دار شاخص های وزن، درصد چربی بدن، دور کمر، WHR، کلسترول، تری گلیسرید، LDL-C، HDL-C، انسولین، گلوکز و HOMA-IR را در دو گروه HIIT و MICT نسبت به پیش آزمون و گروه کنترل نشان داد (05/0>P). به علاوه تفاوت معنا داری در میانگین تغییرات شاخص های وزن، BMI، درصد چربی بدن، دور کمر و HOMA-IR بین دو گروه تمرینی HIIT و MICT مشاهده شد (05/0>P). در مجموع نتایج پژوهش نشان می دهد که هر دو روش تمرینی تاثیر معنا داری بر نشانگرهای سندروم متابولیک در زنان یایسه چاق دارد، با این حال به نظر می رسد در مقایسه با MICT برنامه HIIT استراتژی غالب برای بهبود بیشتر در نشانگرهای سندروم متابولیک باشد.

اهداف: شناسایی و استفاده از روش های تمرینی اثرگذار، نقش اساسی در سلامت افراد به ویژه نظامیان دارد. لذا هدف پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر هشت هفته تمرین کراس فیت و اینتروال شدید با تمرینات آمادگی جسمانی بر فاکتورهای مرتبط با سلامت و عملکردی (اشباع اکسیژن سرخرگی، آمادگی قلبی و تنفسی، استقامت عضلانی، سرعت و چابکی) دانشجویان نظامی بود. مواد و روش ها: این پژوهش به صورت تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون میان دانشجویان سال دوم دانشگاه افسری در سال 1400 انجام شد. 40 دانشجو به صورت نمونه گیری در دسترس و به صورت داوطلبانه شرکت کردند. نمونه ها به صورت تصادفی به چهار گروه تمرین کراس فیت (10 نفر)، تمرینات اینتروال شدید (10 نفر)، تمرینات ترکیبی کراس فیت و اینتروال شدید (10 نفر) و گروه تمرینات آمادگی جسمانی (10 نفر) تقسیم شدند. گروه تمرینی هر کدام در یک برنامه تمرینی هشت هفته ای که هر هفته شامل چهار جلسه در هفته بود، شرکت کردند. جهت برآورد فاکتورهای درصد اشباع اکسیژن خون (SPO2)، حداکثر اکسیژن مصرفی (VO2max)، استقامت عضلانی، سرعت و چابکی به ترتیب با استفاده از پالس اکسی متر، آزمون پله کویین، آزمون دراز و نشست، آزمون 45 متر سرعت و چابکی استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل و انجام آزمون های آماری از نرم افزار SPSS 20 در سطح معنی داری 0/05 استفاده گردید. یافته ها: نتایج درون گروهی نشان داد، حداکثر اکسیژن مصرفی، درصد اشباع اکسیژن خون، استقامت عضلانی، چابکی و سرعت در گروه های HIIT، کراس فیت و HIIT+ کراس فیت نسبت به پیش آزمون تفاوت معناداری داشت؛ به طوری که به ترتیب گروه HIIT+ کراس فیت، کراس فیت و HIIT بیشترین اثرگذاری را نسبت به تمرینات آمادگی جسمانی داشت (0/05>p). همچنین مقایسه بین گروهی نشان داد که حداکثر اکسیژن مصرفی در گروه های آمادگی جسمانی با کراس فیت و آمادگی جسمانی با HIIT+ کراس فیت تفاوت معناداری داشت (0/001>p). درصد اشباع اکسیژن خون (0/006=p)، سرعت (0/024=p)، چابکی (0/001=p) و استقامت عضلانی (0/002=p) بین گروه های آمادگی جسمانی با HIIT+ کراس فیت تفاوت معناداری داشت. نتیجه گیری: به طور کلی با توجه به نتایج مطالعه حاضر، احتمالا تمرینات کراس فیت و HIIT نسبت به تمرینات رایج آمادگی جسمانی اثرگذاری بهتری بر فاکتورهای سلامت و عملکرد دانشجویان نظامی دارد.

هدف از اجرای این تحقیق، بررسی تاثیر تمرینات هیپوکسی اینتروال بر برخی عوامل خون همانند هموگلوبین، هماتوکریت، رتیکولوسیت و سلول های قرمز خون بوده است. تغییرات مطلوب در عوامل خونی ذکر شده می تواند موجب بالا رفتن آمادگی قلبی تنفسی در ورزشکاران گردد و آنها را در اجرای حرکات ورزشی یاری دهد. تمرینات ورزشی طراحی شده در زمینه رشد آمادگی های اشاره شده می تواند مثمر ثمر باشد. نمونه آماری این تحقیق را 30 نفر از هنرجویان تربیت بدنی دبیرستان ورزش شهر تهران که در سال تحصیلی 80-79 مشغول به تحصیل بوده اند، تشکیل می دهند. افراد مورد تحقیق در سه گروه قرار گرفتند. گروه اول 8 هفته تحت تاثیر دویدن اینتروال در شرایط عادی، گروه دوم 8 هفته تحت تاثیر دویدن اینتروال در شرایط هیپوکسی بودند و گروه سوم به عنوان گروه کنترل هیچ برنامه تمرینی نداشتند. خونگیری از افراد برای تعیین سطح هموگلوبین، هماتوکریت، رتیکولوسیت و سلول های قرمز خون قبل و بعد از تمرینات به عمل آمد. نتایج به دست آمده نشان داد 8 هفته دویدن اینتروال اختلاف معنی داری را در هموگلوبین، رتیکولوسیت و سلول های قرمز خون ایجاد نکرد، اما این اختلاف در مورد هماتوکریت معنی دار بود. 8 هفته دویدن هیپوکسی، اینتروال در چهار مورد اختلاف معنی داری را مشخص ساخت و با مقایسه سه گروه از طریق واریانس یکطرفه مشخص شد که اختلاف معنی داری بین سه گروه وجود دارد. تمرینات هیپوکسی اینتروال در مقایسه با دو گروه دیگر موجب افزایش سطح هموگلوبین، هماتوکریت، رتیکولوسیت و سلول های قرمز خون شده است.